თეატრის აკუსტიკა
თეატრის აკუსტიკა ერთ-ერთი ყველაზე რთული და საინტერესო მიმართულებაა, რადგან სივრცემ ერთდროულად უნდა უზრუნველყოს:
- მკაფიო დიალოგი,
- ბუნებრივი ვოკალი,
- მუსიკის სიღრმე,
- და ემოციური ატმოსფერო.
კინოთეატრისგან განსხვავებით, თეატრში ხშირად ცოცხალი შესრულებაა, ამიტომ სივრცის ბუნებრივი აკუსტიკა კრიტიკულად მნიშვნელოვანია. თუ რევერბერაცია ზედმეტია, ტექსტი გაუგებარი ხდება; თუ სივრცე ზედმეტად „მკვდარია“, წარმოდგენა ბუნებრივობას კარგავს. სწორედ ამიტომ თეატრებში განსაკუთრებული ყურადღება ექცევა early reflections-ს, დიფუზიას და სცენის აკუსტიკურ ქცევას.
თეატრებში ხშირად გამოიყენება:
- ხის დიფუზიური ზედაპირები,
- აკუსტიკური ჭერი,
- არაპარალელური კედლები,
- კონტროლირებადი რევერბერაცია,
- აუდიტორიის არეკვლითი გავლენის გათვლა.
მაგალითად, ცარიელი თეატრი და მაყურებლით სავსე თეატრი აკუსტიკურად ერთმანეთისგან ძალიან განსხვავდება, რადგან ადამიანები თავადაც შთანთქავენ ხმოვან ენერგიას.
აპარატურული ნაწილი თეატრში ასევე ძალიან სპეციფიკურია. მთავარი მიზანია, რომ სისტემა „უხილავი“ დარჩეს — მაყურებელმა ხმა ბუნებრივად უნდა აღიქვას და არა როგორც აშკარა PA სისტემა. ამიტომ ხშირად გამოიყენება განაწილებული დინამიკის სისტემები, front fill-ები, ბალკონის ქვეშ მდგომი დინამიკები და სცენის მონიტორინგი.
მეტყველებისთვის ფართოდ გამოიყენება უსადენო მიკროფონიის სისტემები, განსაკუთრებით მიუზიკლებსა და დიდ წარმოდგენებში. თანამედროვე ციფრული ციფრული მიქშერები თეატრში მუშაობს scene recall და cue automation რეჟიმში, სადაც თითოეული სცენის მიხედვით ავტომატურად იცვლება:
- მიკროფონების დონეები,
- ეფექტები,
- routing,
- delay,
- EQ.
ასეთი სისტემები საშუალებას იძლევა წარმოდგენის განმავლობაში ათეულობით სცენა ზუსტად სინქრონულად იმართოს.
